ΤΟ ΧΑΜΠΟΥΓΚΕΡ

Παίγνιο, μπαίγνιο – το παιχνίδι. Διθέσιος, δι – θέσιος, μα δεν γράφεται με υ όπως το δύο; Ακαματεύω, είμαι ή γίνομαι τεμπέλης. Α, όχι αυτό δεν θα το πω στη μαμά, θα μου αρχίσει πάλι τα δικά της. Λεκανοειδής, αυτός που έχει σχήμα λεκάνης. Μα τι έχει σχήμα λεκάνης χωρίς να είναι λεκάνη; Και αν έχει το σχήμα της γιατί δεν το λένε και λεκάνη; Καλά, βλακείες.

    -          «Μαμά, τι σημαίνει αγγύρωση;»

Σήκωσα τα μάτια με απόγνωση και κοίταξα τον Κωστή μου. Το προσωπάκι του ολόφρεσκο, ζεστό με τις καμπύλες του νεαρού της ηλικίας του κι ένα σπυράκι να ξεπροβάλλει ζητοκραυγάζοντας την πρόωρη είσοδό του στην εφηβεία.

-          «Αγγυ… τι;» ψέλλισα αμήχανα.

-          «Αγγύρωση», είπε σουφρώνοντας με έπαρση τα χειλάκια του, με την υπόκρουση της αγγλοσαξωνικής μουσικής των Beatles.

Να τα μας. Το αλεπόπουλο πιο έξυπνο από την αλεπού. Έλα παππού μου να σου δείξω τα αμπελοχώραφά σου. Αν είχαμε μείνει στο παιχνίδι με τις παροιμίες τώρα δεν θα διακυβεύονταν η «εξουσία»μου. Αλλά το μήλο κάτω από την μηλιά θα πέσει. Ξεκόλλα, τώρα παίζουμε Μπαμπινιώτη. Με ένα δήθεν ανέμελο τίναγμα των μαλλιών μου προς τα πίσω με το δεξί μου χέρι, προσπαθώ σχεδόν ασυναίσθητα να κερδίσω χρόνο και καταβροχθίζω με απόγνωση την τελευταία μπουκιά της φέτας ολόσπορου ψωμιού με ξυνοτύρι που αποτέλεσε και σήμερα το πλουσιοπάροχο βραδινό μου. Πως παχαίνω με τον αέρα τώρα τελευταία! Αχ έρμα μου νιάτα! Όμως πως το είχα διαβάσει σε εκείνο το βιβλίο ανατολικής φιλοσοφίας, «Η δύναμη του τώρα»; Δεν ανησυχώ για το χθες, δεν ανυπομονώ για το αύριο, βιώνω το τώρα. Αγγύρωση.

-          «Μην ξεχνάς ξυπνιοπούλι μου, γνήσιο τέκνο μου, μου χρωστάς την λέξη αερόγραμμα.»

-          «Δεν σου τη χρωστώ, δεν σου την χρωστώ. Μου είχες δείξει μάλιστα τα αερογράμματα της γιαγιάς σου και κάναμε και κατασκευές. Μαμά κλέβεις.»

Αιφνιδιάστηκα. Το είχα πραγματικά ξεχάσει. Μου συμβαίνει όλο και πιο συχνά τελευταία. «Ου γαρ έρχεται μόνο.» Άντε βρε, η γιαγιά μου βρήκε σύντροφο στον οίκο ευγηρίας και τον παντρεύτηκε. Μες στην ευτυχία η γιαγιά. Για την ευτυχία δεν χρειάζομαι μνήμη, σκέφτηκα.

-          «Κέρδισες!», του κρυφογέλασα

-          «Χα», κάγχασε, ρίχνοντας μια μεγάλη δαγκωματιά στο χάμπουγκερ που τυραννούσε ώρα τώρα.